"Hoe wil jij dat de maatschappij er uit gaat zien?"

1111 Mensen-Wensen (2009 - )

De Krijger van deze week gaat over jou.  Over jouw wens voor een beter wereld. Want die heb je net als iedereen, net als andere abonnees van De Krijger.

Heb je je wel eens gerealiseerd dat jouw wens bijzonder is? En er meer mensen zijn met dezelfde wens? Bekijk maar eens een aantal van deze filmpjes.

Wat is jouw wens? Je mag het nu zeggen.

Maak ook een filmpje met jouw wens voor de maatschappij. Het mag ook je mening of een bezorgdheid zijn. Film het en upload het filmpje naar de website van U-Can-Do.

Als er 1111 filmpjes zijn, gaan we alle wensen samenvatten in een gezamenlijke mening over de toekomst van Nederland. Dit zetten we in een rapport en bieden het aan aan Nederlandse smaakmakers.

En last but not least: we maken er projecten van om die wensen echt te gaan realiseren.

Doe je mee? Je kunt er zelfs een Kodak Zi8 meen winnen.
Laat dit project groeien door te delen.

"Alles wordt net even anders,
zogauw het hardop is uitgesproken."

Hermann Hesse (1877 - 1962)

Hoe meer ik nadenk over deze uitspraak, hoe meer ik de waarde ervan inzie. Ik herken hem op verschillende manieren.

Zo herinner ik me dat ik ooit verschrikkelijk boos was op mijn ex. Ik voelde me benadeeld. Iemand vroeg me om er wat meer over te vertellen. Dat deed ik. Mijn verhaal eindigde met de ontboezeming dat ik haar het liefst een kopje kleiner wilde maken, Dat scheelde stukken. Mijn boosheid verminderde. Het was net alsof ik de baas werd van mijn boosheid in plaats van het omgekeerde.

Na alle stof die de kredietcrisis heeft doen opwaaien is het nuttig om een korte balans op te maken. Dat past zo goed bij banken.

Het eerste wat mij bijblijft is dat er vrijwel geen bankier te vinden is die medeverantwoordelijkheid neemt voor een bijdrage aan de crisis. Ik kan me er één herinneren die excuses heeft aangeboden.

Het tweede wat me opvalt is dat er inhet gedrag van banken geen waarneembare veranderingen zijn. Ik blijf de ondertoon van superioriteit proeven. Het gaat nog steeds over hun geld en niet over het geld van jou en mij.

Een derde punt kwam vorige week naar buiten. De rating van de Rabobank is verlaagd. Heel miniem, maar volgens deskundigen met grote potentiële gevolgen. Is er iets mis met de Rabobank of is de financiële wereld bezig een van de meer betrokken banken buiten spel te zetten?

Ik leid hier uit af dat het nog steeds gaat om geld en niet om waarde toevoegen aan onze maatschappij. Waarde toevoegen levert ook geld op. Het is net het prisonors dilemma: kies je voor samenwerken of kies je voor het maximale eigen gewin. Dit laatste is nog steeds aan de orde.

Toch zijn er ook geluiden die me blij maken.

Renske Brands schreef op 13 december 2009 in haar blog een artikel Duurzaamheid in de financiële wereld. Als ik het artikel goed begrijp beschrijft ze de hoe je duurzaam bankieren in de praktijk kunt brengen. De facetten die ze schets voegen waarde toe aan alle partijen en dus aan de maatschappij.

Ik hoop dat de droom van Renske, een eigen bank op deze grondslagen, snel werkelijkheid is. Een mooi voorbeeld van Maatschappij 2.0.

Bedankt en succes Renske. Houd ons op de hoogte. 

Als je in je leven de toevalligheden en hun betekenis waardeert, maak je verbinding met het onderliggende veld van onbegrensde mogelijkheden.

Deepak Chopra (1947 - )

Alweer 10 jaar geleden, maar nog steeds indrukwekkend is deze ontmoeting met het toeval. Ik zit thuis, heb geen opdracht dus geen inkomen en ik wordt gebeld door de drukker. Hij nodigt me uit om te komen kijken naar het drukken van het briefpapier dat ik had besteld.

Na enige aarzeling besloot ik er heen te gaan. Ik had toch niets te doen. Zo gezegd zo gedaan.

Ik kreeg een leuke rondleiding en hij liet me drukwerk voor een klant van hem zien. "Kijk, dit doen we ook".

Tot mijn verbazing kende ik de persoon en het bedrijf waarvoor het drukwerk was. Al meer dan een jaar niet gesproken. Ik belde die relatie na afloop van de rondleiding op. We kletsten bij en een week later belt hij op dat hij een kans voor me ziet bij een van zijn klanten.

Ik ben op gesprek gegaan bij zijn klant, het werd een opdracht en uiteindelijk de opdracht met de grootste omzet die ik ooit had gemaakt.

Stel dat ik het toeval had genegeerd, dan had ik mijn grootste opdracht ooit gemist.
Ik geloof sterk in toeval, en jij?

De grootste les van het leven is dat zelf een dwaas soms gelijk heeft.

Winston Churchill (1874 – 1965)

Een dwaas is vaak iemand die anders denkt dan wijzelf, of er anders uitziet, of anders reageert, of gek lijkt te doen. Wanneer we die vooroordelen opzij zetten, kan er iets waardevols tevoorschijn komen.

Vorige week reed ik op de A2 richting Amsterdam. Een auto met een donker uitziende jongeman erin, passerde me. Hij toeterde. Hij maakte zwaaiende bewegingen.

Voorzichtigheid is het allergrootste risico.

Jawaharlal Nehru (1889-1964)

Het laatste wat ik hier mee zeg is dat je als een kip zonder kop jezelf in een avontuur stort. Wat ik wel bedoel is dat we meestal oplossingen vinden voor situaties die we als risicovol inschatten.

Toen ik zelf in een penibele situatie was terecht gekomen, werd ik door mijn vrouw gestimuleerd om actie te ondernemen. Ik zat in zak en as en durfde me eigenlijk niet te bewegen. Haar advies om mijn voorzichtigheid te laten varen heb ik opgevolgd. Met het verbluffende resultaat dat het probleem als sneeuw voor de zon verdween.

"Geven creëert een brug over de kloof tussen jou en de wereld."

Antoine de Saint-Exupéry (1900-1944)

Laatst liep ik wat somber door het dorp. Mijn gedachten dwaalden overal naar toe. Ineens keek iemand me aan. Ik kreeg een glimlach cadeau. Ik glimlachte terug. En ik glimlachte nog steeds toen ik de volgende persoon langs liep. En ook die glimlachte naar me.

Ik voelde me helemaal blij worden. De hele dag heb ik glimlachen met mijn omgeving uitgewisseld.

Het werd een mooie, productieve dag, waar ik veel tevredener op terug keek dan ik 's-morgens had kunnen vermoeden.

"De grootste vergissing die je in het leven kunt maken is voortdurend bang zijn dat je een vergissing maakt."

Elbert Hubbard (1856-1915)

Hoe kritisch ben je over je eigen werk? “Doe ik het wel goed?” “Is het niet gek?” En meer van deze vragen borrelen vaak op bij ons eigen gedrag.

En dan is er iemand die zegt: “Goh, wat goed!”. En dat geeft je dan de energie om door te gaan. En wellicht ontdek je dat er niet zoveel vergissingen zijn in het leven.

"In tijden van grote stress en tegenslag, is het altijd het beste om bezig te blijven, om al ploeterend je boosheid en je energie om te zetten in iets positiefs."

Lee Iacocca (1924)

In mei van dit jaar was in moe en ik had nergens zin in. De volgende zou ik deelnemen aan een congres in Leeuwarden. Dat is voor mij anderhalf uur rijden. Ik had totaal geen zin. Mijn vrouw haalde me uiteindelijk over om toch te gaan.

De volgende ochtend ben ik vroeg opgestaan om voor 09:00 in Leeuwarden te zijn. Hoewel ik nog steeds moe was, raakte het congres en de mensen me. Ik ontmoette nieuwe mensen en kreeg nieuwe impulsen. Sterker nog, een deel van mijn dromen werd dankzij hulp en tips van de andere deelnemers plotseling mogelijk.

Soms denk ik daar aan terug, want sinds dat congres is mijn leven in een stroomversnelling gekomen. Dat is nog eens positieve energie!

"De gouden regel is dat er geen gouden regel is."

George Bernard Shaw (1856 - 1950)

1. Zorg dat je de regels kent.
2. Alleen dan ben je in staat om de regels te breken.
3. Nu kun je je eigen regel(s) maken en je passie leven.

Echte vreugde ontstaat niet uit gemak of rijkdom of door een schouderklopje, maar uit het doen van iets waardevols.

Sir Wilfred Grenfell (1865-1940)

Waarde, waardevol, waarde toevoegen, waardebepaling achteraf. Er zijn vast nog wel meer begrippen te vinden die juist op dit moment actueel zijn. We zijn met elkaar op zoek zijn naar een gevoel dat we er toe doen.
En dat gevoel komt in ieder geval voort uit het doen van iets waardevols. Ik ben met U-Can-Do begonnen omdat ik iets waardevols voor de maatschappij wil doen. Ik wil een steentje bijdragen aan een betere wereld. En dat geeft me meer vreugde dan ik vooraf had ingeschat.

"Een kampioen is bang om te verliezen.
Alle andere mensen zijn bang om te winnen."

Billie Jean King (1943)

Het heeft lang geduurd voordat ik aan mezelf durfde toe te geven dat ik inderdaad bang was om te winnen. In het waarom heb ik me nooit in verdiept. Ik heb wel gekeken naar het feit zelf. Wat deed ik of wat liet ik achterwege om te winnen?

Een voorbeeld?

Ik wilde ooit heel graag dat ik hulp kreeg bij een probleem tussen mijn ex en mij over de kinderen. Ik kreeg een introductie bij een deskundige en werd uitgenodigd voor een kopje koffie. De avond ging gezellig voorbij. Pas toen er afscheid werd genomen, stelde ik mijn vraag.

Tja, toen viel er niets meer te vragen. "Wil je voortaan eerder met je vraag op de proppen komen?" kreeg ik te horen.

Zonder risico, is er geen vertrouwen.

Søren Kierkegaard  (1813-1855)

Vertrouwen is een verwachting van iemand of iets hebben. Er kunnen tientallen redenen zijn waarom die verwachting niet of maar ten dele uitkomt. Prioriteiten veranderen dagelijks.  Laatst had ik een afspraak met iemand. Op het moment dat ik naar de afspraak toe wilde gaan, kwam mijn dochter huilend naar me toe. Mijn prioriteit lag op dat moment bij mijn dochter en niet bij het schenden van het vertrouwen dat ik op tijd bij mijn afspraak zou zijn.

Last but not least, in hoeverre vertrouw je jezelf? Welk risico loop je daar? Ik steek voor mezelf meestal mijn hand in het vuur, maar niet altijd. Er zijn genoeg experimenten gedaan waarin mensen de meest verschrikkelijke dingen deden, de ze nooit van zichzelf hadden verwacht.

Hoeveel risico neem jij vandaag?

Om grote dingen te bereiken, moeten we niet alleen actie ondernemen, maar ook dromen; niet alleen plannen, maar er ook in geloven.

Anatole France (1844 - 1924)

De essentie zit in de staart van dit citaat. Geloof in wat je gaat bereiken en geloof in jezelf dat je het resultaat waard bent, zijn noodzakelijk.

Onlangs heb ik het boek "The Deeper Secret" van Annemarie Postma gelezen. Ik raad iedereen aan dit boek te lezen, als je wilt weten waarom dat geloof in jezelf zo belangrijk is.

Als je vrede wilt maken, praat dan niet met je vrienden. Praat met je vijanden.

Moshe Dayan (1915-1981)

Ik kwam deze uitspraak vandaag tegen en was verbaasd over de wijsheid van Moshe Dayan.

Jezelf laten bevestigen door gelijkgestemden brengt niets vernieuwing (=vrede in dit geval).

Als je iets anders wilt, zorg dan dat je praat met mensen die de wereld anders zien dan jezelf. Maak verbinding tussen verschillend denkende mensen. En laat je verrassen door het resultaat.

Iemands waarde is gelegen is wat hij geeft, niet in wat hij in staat is te ontvangen.

Albert Einstein (1879 - 1955)

Waarde toevoegen verrijkt de maatschappij. Ook de regering weet dat. Waarom hebben we anders Belasting op Toegevoegde Waarde?

Het wordt tijd dat waarde toevoegen echt in de praktijk wordt gebracht door regering en politici. Hoe zouden ze dat kunnen doen?

Een van de beste manieren om anderen te overtuigen is met je oren - door naar ze te luisteren.

Dean Rusk (1909 - 1994)

Luisteren is een kerncompetentie van deze tijd. Paul de Blot (Nijenrode) schrijft er regelmatig over. Op de website van SociaalOndernemen.nu is vorige week een artikel gewijd aan luisteren.

En toch... het lijkt wel of er een paradigmashift voor nodig is. Wat zou mensen er toch van weerhouden om naar elkaar te luisteren?

Mijn Italiaanse vriend en fotograaf Emilio Brizzi, is heel duidelijk: ik ben een revolutionair. Ik probeer de wereld te veranderen en ben dus een bedreiging voor de bestaande orde. Hij ziet weinig verschil tussen bijvoorbeeld  mij, Che Guevara en Ghandi. Hij mailt me deze foto van een evenknie.

In zijn visie willen wereldverbeteraars de macht aan het volk geven en hollen daardoor de macht van politiek en regering uit.
Tsja, empowerment betekent inderdaad dat wij mensen niet alles meer voor zoete koek slikken. En ook dat we verantwoordelijkheid nemen voor ons eigen leven. Maar dat wil de regering Balkende toch ook? Of toch weer niet. Of misschien tot op zekere hoogte.

Emilio mailt mij: "Lach alsjeblieft mij hartig uit, want wat weet een fotograaf? Ik doe trouwens niets met mijn gedachten behalve af en toe erover lullen."

Toch stemt mij dit wel tot nadenken. Wie bepaalt of het doel om de wereld te verbetren een goed doel is.
Ja oude vriend, dat bepaal ik en de mensen die meedoen. Je schrijft dat ik het in ieder geval met vreedzame middelen Maatschappij 2.0 probeer te stimuleren en te faciliteren. Dat onderscheid vind ik belangrijk.

Maar nog belangrijker vind ik dat je me toch succes wenst en "food for thought" hebt gegeven.

"Laten we mensen toestaan te doen wat ze echt willen.
We hebben het al een tijdje niet geprobeerd.
Misschien werkt het deze keer."


George Carlin (1937- 2008)


* Tja, misschien werkt het inderdaad wel; zou ik het durven?

Jongeren voelen de toekomstige lasten van de zorg voor de huidige babyboomers al stevig op hun schouders drukken. Ze zouden zelfs in opstand komen.

De ongerustheid begrijp ik, want oplossingen liggen niet voor het oprapen. Tenminste niet met het regeringsbeleid van "business as usual". Want meer van hetzelfde gaat de verwachte problemen niet oplossen.

Er zijn nieuwe vormen van zorg nodig, gebaseerd op andere concepten. Veel meer een natuurlijk onderdeel van de maatschappij en met zelfredzamere ouderen. Dat is een deel van mijn visie op de Civil Society Nieuwe Stijl.

Vandaag in het nieuws: "Forse bezuinigingen in het onderwijs".

Over 5 jaar in het nieuws: "Nederlandse jongeren sociaal-maatschappelijk onhandig"

Onze voorouders wisten het wel: "Alle waar naar zijn geld". Dit gezegde uit de Gouden Eeuw maakt heel helder waar vandaag de schoen wringt.

Het is 'hot' om excuses van bankiers te eisen.

Vandaag alweer een kop, deze in keer de Volkskrant, over de moeite die Wellink heeft om sorry te zeggen.

Ik ben misschien wel blij dat hij geen sorry zegt. Want stel je eens voor dat je deze kop leest in de krant:

Ik ben bijna jaloers.

Zo iets bijzonders heb ik nog nooit gezien, Als ik kamermusicus zou zijn, zou ik me ogenblikkelijk aansluiten bij Amsterdam Sinfonietta, het enige professionale strijkorkest in Nederland.

Gisteren werd ik door een vriend geheel onverwacht uitgenodigd om mee te gaan naar een concert in het Muziekgebouw aan 't IJ. Ik ben muziekliefhebber, dua ik accepteerde de uitnodiging met plezier.

Gisteravond was ik op een bijeenkomst van Managers voor Managers in Antwerpen. Op die bijeenkomst was ook het Belgische parlementslid Jurgen Verstrepen.

Hij stelde dat er een andere maatschappij nodig is. Hij uitte daarbij kritiek op, sterker nog hij hekelde het reddingsplan voor de banken, de auto-industrie en verder. Hij gaf ook aan dat de oplossing niet duidelijk voor handen ligt en dat veel uit de maatschappij zelf zou moeten komen, omdat de politiek veel te stroperig is en vooral posities verdedigt.

Ik vind hem verfrissend (jaja, hij zit in de oppositie). Wat mij vooral aansprak is dat hij eigenlijk de noodzaak van het bestaan van U-Can-Do bepleitte. Zonder dat te weten uiteraard.

De vrijwilliger van de toemst was het omderwerp in het kenniscafé van 29 januri 2009 te Hoofddorp. De bijeenkomst is georganiseerd door de Stcihting MeerWaarde en de Hoofddorpse Courant.

 De zaal maakte een gevulde en geanimeerde indruk. Wethouder Tom Horn opende het kenniscafe met een blik in de glazen bol van panelvoorzitter Jos van Rooijen.

Het panel, Lily Brouwer (projectleider buurtbemiddeling), Paul Lenoir (bestuurslid tennisverniging Badhoevedorp) en Ben Ottens (directeur Stichting MeerWaarde) kregen een aantal vragen voorgelegd door Jos van Rooijen.

Premier Balkenende roept op tot samenwerking om de financiële crisis het hoofd te kunnen bieden. Hij stelt dat de problematiek waar we nu mee te maken hebben de partijpolitieke grenzen te boven gaan. Ik denk dat Balkenende daar gelijk in heeft. Er zijn maatregelen nodig. Maar welke maatregelen dan en komen er dan naast de overbekende korte termijn maatregelen ook structurele en lange termijn maatregelen?

Is het politieke bedrijf wel geschikt hiervoor?

Ogenblikkelijk borrelt bij mij de vraag op of politiek boven de partijen wel een reële verwachting is. Politici zijn onder meer goed in het zich profileren, in het wijzen met de vinger naar de ander en in het doen van uitspraken die niet in daden worden omgezet. Ik ken weinig politici die de uitspraak van Lao Tse ‘Een groot leider is hij van wie de mensen zeggen: "We hebben het zelf gedaan"' eer aan doen.

Wat een kans voor open doel mist minister Vogelaar. Het blokkeren van de fusie tussen zorginstellingen Evean, Philadelphia en Espria en woningcorporatie Woonzorg is in mijn ogen onterecht.

 We hebben nieuwe vormen van zorg nodig in Nederland. Dus hebben we initiatieven nodig die ons inzichten opleveren en wellicht de killer-innovatie in Civil Society.

De Tweede Kamer spreekt van angst voor een log en ver van de mensen af staand apparaat.

De voorzitter van de FED, Ben Bernanke, waarschuwt: ‘Door de hoge zorgkosten wordt de koopkracht van consumenten aangetast en daar moet de overheid een stokje voor steken'.

Ik ben het met hem eens dat de trend sterk stijgend is. Bij ongewijzigd beleid zijn de zorgkosten in 2018 dermate hoog, dat een recessie onvermijdelijk lijkt.

Of de oplossing is dat de overheid daar een stokje voor steekt, betwijfel ik. Belangrijke en fundamentele veranderingen komen zelden van de overheid. De korte termijn gerichtheid van politici en het vooropstellen van het partijbelang, verhinderen dat fundamentele veranderingen vanuit de overheid komen. Van regeringswege krijgen we meer "business as usual" aangereikt: nog meer procedures, budgetdruk, meer management en / of nog meer schaalvergroting.

LAKS doet in mijn ogen een oproep om boven de partijen te gaan staan. De oproep impliceert een boodschap die veel politici niet willen horen.

Enige jaren geleden is LuxVoor opgericht. Een voorpagina artikel in De Volkskrant zorgde ervoor dat LuxVoor op één dag meer dan een miljoen hits op hun website had. Ze stonden op de kaart.

In wezen is de oproep van LuxVoor toen, gelijk aan de essentie van de oproep van LAKS nu.

We hebben in Nederland te maken met een Civil Society van zeer uiteenlopende culturen. De diversiteit is de afgelopen decennia aanzienlijk toegenomen. Dat veroorzaakt spanningen tussen groepen en mensen. Er is onbegrip bij de Nederlanders over de wensen en eisen van de mensen met een islamitische cultuur.

In het artikel in Trouw van 5 juni 2008 constateert Ivan Wolffers, hoogleraar cultuur en gezondheidszorg aan het VU medisch centrum, een tendens naar "zwarte zorg".

Zijn visie hierop vind ik bijzonder interessant. Hij pleit voor "Open staan, nieuwsgierig zijn, vragen stellen, nagaan of iemand echt begrepen heeft wat je zegt, moeilijke onderwerpen niet uit te weg gaan." Niet alleen allochtone, ook veel autochtone patiënten zouden daarmee zijn gebaat."