Bron: MagementSite 25 augustus 2008
Alles buiten de norm wordt lastig (one size fits all)
We plakken op alles de BCG-matrix (stars, cash cows, quention marks & dogs). De stars en de cash cows mogen blijven, de anderen moeten zo snel als mogelijk in het afvoerputje, want die kosten maar geld en tijd. Maatwerk en diversiteit toestaan wordt dan erg lastig. Het is de zogenaamde bedrijfsmatige benadering die ook op overheidsactiviteiten – zoals de Jeugdzorg - wordt geplakt. Alles buiten de norm kost extra geld en dat lijkt niet efficiënt binnen de, tussen de oren, gecreëerde grenzen van de werkelijkheid.
Collega Joep Schrijvers spreekt over de neo-logistieke orde die zich in de samenleving voltrekt, waarbij iedereen in van te voren bedachte hokjes moet passen. De diagnose-behandel-combinatie (DBC) in de gezondheidszorg is daar een exemplarisch voorbeeld van. We verwijten God zelfs dat hij ons niet heeft opgebouwd uit lego-steentjes, dus doen de zorgverzekeraars dat zelf maar. De creativiteit om daar omheen te lopen kent overigens geen grenzen, het is niet alleen inhoudelijk onzin, het creëert daarom ook nog eens een schijnwerkelijkheid van beheersbaarheid (van kosten en tijd in dit geval).
Als een kind van drie zijn moeder kwijt is, dan pak je het op en blijf je bij hem tot de moeder is gevonden. Zo niet de Jeugdzorg, die ......
RSS feed Commentaar